Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και στην προσωπική αφήγηση — και σπάνια κάποιος επιλέγει να τη διασχίσει με ειλικρίνεια. Σε αυτή τη συνέντευξη, η Έλλη Κασόλη, δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ, αφήνει για λίγο τον γνώριμο ρόλο μπροστά και πίσω από τις κάμερες και μιλά με ειλικρίνεια για τη διαδρομή της, τις επιλογές που δεν ήταν αυτονόητες και τη γενναία –σχεδόν ανατρεπτική– αλλαγή καριέρας που σημάδεψε την πορεία της. Πίσω από τον επαγγελματισμό και τη δημόσια εικόνα, αποκαλύπτεται μια γυναίκα με καθαρή σκέψη, αυτογνωσία και μια ήσυχη αποφασιστικότητα που δεν χρειάζεται να υψώσει τον τόνο της για να ακουστεί. Μια συζήτηση χωρίς βιασύνη, γεμάτη ουσία, που μας συστήνει όχι μόνο τη δημοσιογράφο αλλά και την προσωπικότητά της.
Μάχιμη δημοσιογράφος στο δυναμικό του ΣΚΑΪ. Πως είναι αυτή η συνθήκη για εσάς;
Είναι μια συνθήκη απαιτητική αλλά και βαθιά ουσιαστική. Το να είσαι μάχιμη δημοσιογράφος σημαίνει ότι είσαι εκεί που γράφεται ιστορία, στο πεδίο και —κυρίως— κοντά στους ανθρώπους. Αυτό μεταφράζεται σε έντονους ρυθμούς, μεγάλες ευθύνες και διαρκή εγρήγορση. Δεν είναι πάντα εύκολο. Υπάρχουν στιγμές σωματικής και ψυχικής κόπωσης, δύσκολες εικόνες και συνθήκες. Όμως είναι και μια εμπειρία που σε «χτίζει» καθημερινά, σε μαθαίνει να στέκεσαι ψύχραιμα, με καθαρό μυαλό και σεβασμό απέναντι στην πληροφορία. Για μένα, αυτή είναι η ουσία της δημοσιογραφίας — να είσαι παρών, με ευθύνη και αλήθεια.
Από τη Βιοϊατρική στη δημοσιογραφία — τι ήταν αυτό το «κλικ» που άλλαξε τον επαγγελματικό σας προσανατολισμό; Ήταν απόφαση καρδιάς ή λογικής;
Ήταν ξεκάθαρα ένα «κλικ» ανάμεσα σε δύο καριέρες. Από τη μία, υπήρχε ένας δρόμος πιο ασφαλής, από την άλλη, η δημοσιογραφία — κάτι που υπήρχε μέσα μου από πολύ νωρίς. Εκείνη τη στιγμή θυμάμαι τον μπαμπά μου να μου λέει να ακολουθήσω την καρδιά μου. Και αυτό έκανα. Ήταν μια απόφαση καρδιάς αλλά απόλυτα συνειδητή. Αν δεν είχα κάνει αυτό το βήμα τότε, νομίζω πως πάντα θα αναρωτιόμουν «τι θα γινόταν αν…»
Έχετε καλύψει γεγονότα που σημάδεψαν την εποχή μας, από τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας μέχρι το δυστύχημα στα Τέμπη. Ποια στιγμή δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω μία μόνο στιγμή, γιατί κάθε μεγάλο γεγονός αφήνει το δικό του αποτύπωμα. Μία από αυτές είναι οι πρώτες ώρες μετά το δυστύχημα στα Τέμπη. Βρισκόμουν στο νοσοκομείο, όταν γονείς αγνοουμένων και θυμάτων έψαχναν απεγνωσμένα τα παιδιά τους. Κυκλοφορούσαν κρατώντας φωτογραφίες στα χέρια, φωνάζοντας ονόματα, χωρίς να έχουν καμία πληροφορία. Κάποιοι πλησίαζαν κι εμένα και με ρωτούσαν: «Σε παρακαλώ, μήπως ξέρεις κάτι για τον…;». Εκείνες τις στιγμές δεν ήμουν απλώς ρεπόρτερ. Έκλαιγα κι εγώ μαζί τους.
Στο πεδίο της μάχης για μεγάλο διάστημα. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση- δυσκολία σε μια τέτοια συνθήκη;
Η δυσκολία δεν ήταν μόνο οι αντικειμενικοί κίνδυνοι ή οι σκληρές συνθήκες, αλλά το να καταφέρεις να μεταφέρεις όσα βλέπεις με ακρίβεια και σεβασμό, χωρίς να «μουδιάσεις» συναισθηματικά. Να μη συνηθίσεις το κακό.
Από σημαντικά ρεπορτάζ μέχρι και στο δελτίο ειδήσεων. Ήταν η ενημέρωση και τα δελτία ένας μεγάλος στόχος για εσάς;
Η ενημέρωση ήταν πάντα ο πυρήνας όσων ήθελα να κάνω. Όχι ως τίτλος, αλλά ως ευθύνη. Τα δελτία ειδήσεων δεν τα είδα ποτέ ως «κατάκτηση», αλλά ως αποτέλεσμα μιας διαδρομής, συνέπειας και καθημερινής δουλειάς στο ρεπορτάζ. Πίστευα και πιστεύω στα σταθερά βήματα: να γίνεσαι πρώτα όσο καλύτερος μπορείς σε αυτό που κάνεις, να καθιερωθείς, και μετά να έρχονται τα επόμενα. Το δελτίο ήρθε την κατάλληλη στιγμή, πάντα με τη στήριξη όσων με πίστεψαν και μου έδωσαν την ευκαιρία.
Μεγαλώσατε σε μια εποχή που η πληροφορία είναι παντού. Πιστεύετε ότι αυτό βοηθάει ή αποπροσανατολίζει;
Το να υπάρχει πληροφορία παντού, εύκολα προσβάσιμη είναι μόνο καλό, εξαρτάται όμως από το πώς τη διαχειρίζεσαι. Η απεριόριστη πρόσβαση όμως χωρίς γνώση ενός θέματος ή καλύτερα διασταύρωση πληροφοριών μπορεί εύκολα να αποπροσανατολίσει, να μπερδέψει και να αλλοιώσει την ουσία. Εκεί ακριβώς θεωρώ ότι είναι πιο αναγκαίος από ποτέ ο ρόλος της δημοσιογραφίας: να φιλτράρει, να ελέγχει, να ξεχωρίζει το σημαντικό από τον θόρυβο και να βοηθά τον κόσμο να καταλαβαίνει.
Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στο ελληνικό ενημερωτικό τοπίο σήμερα, ποιο θα ήταν;
Θεωρώ ότι γίνεται πολύ καλή δουλειά και πραγματικά όλοι κοπιάζουν για το καλύτερο αποτέλεσμα. Όσοι, όμως, δουλεύουμε στις ειδήσεις, ξέρουμε καλά πως υπάρχει ελάχιστος χρόνος για τα ρεπορτάζ και πως το κάθε δευτερόλεπτο μετράει. Αυτό που όλοι θα θέλαμε. Λιγότερη βιασύνη, λιγότερος θόρυβος και περισσότερη επιμονή στην έρευνα. Πιστεύω ότι το κοινό μπορεί και θέλει να παρακολουθήσει σοβαρή, καθαρή δημοσιογραφία.
Έχετε νιώσει την ανάγκη να «αποδείξετε» περισσότερο την αξία σας επειδή είστε νέα και γυναίκα;
Υπήρξα από τις τυχερές. Δεν ένιωσα ποτέ, ούτε στον χώρο ούτε στο κανάλι, ότι αντιμετωπίστηκα ως λιγότερο σημαντική επειδή είμαι γυναίκα. Αυτό με κάνει αισιόδοξη ότι αυτό το στερεότυπο αρχίζει σταδιακά να εκλείπει. Ταυτόχρονα όμως κατανοώ πως, ακόμη και σήμερα, πολλές γυναίκες δίνουν μεγάλες μάχες για να βγουν μπροστά, παρότι το αξίζουν. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να το ξεχνάμε ούτε να το προσπερνάμε. Και εδώ, εμείς, ως γυναίκες δημοσιογράφοι, με δημόσιο βήμα πρέπει να τις στηρίζουμε.
Πιστεύετε ότι υπάρχει κάτι μοναδικό που η γυναικεία ματιά φέρνει στη δημοσιογραφία;
Ναι, πιστεύω ότι η γυναικεία ματιά μπορεί να φέρει μια διαφορετική ευαισθησία στις ιστορίες, μια προσοχή στη λεπτομέρεια και στους ανθρώπους πίσω από τα γεγονότα. Δεν είναι ότι οι άνδρες δεν μπορούν να το κάνουν, αλλά οι γυναίκες συχνά προσέχουν πτυχές που μπορεί να περνούν απαρατήρητες και δίνουν χώρο σε φωνές που διαφορετικά ίσως δεν ακούγονταν.
Έχετε μάθει κάτι για τον εαυτό σας μέσα από αυτή τη δουλειά που δεν περιμένατε;
Εχω μάθει πόσο πολύ αντέχω και πόσο γρήγορα μπορώ να προσαρμοστώ σε καταστάσεις που στην αρχή φαίνονται αδύνατες. Αυτή η δουλειά σε βάζει συχνά σε συνθήκες πίεσης, έντασης ή ακόμα και φόβου, και συνειδητοποιείς ότι μπορείς να παραμείνεις ψύχραιμη, συγκεντρωμένη και αποτελεσματική. Δεν περίμενα ότι η δημοσιογραφία θα με έκανε να ανακαλύψω αυτή την πλευρά μου, μιας και ως παιδί ήμουν πολύ ντροπαλό και αγχώδες.
Τι σας κάνει να λέτε «αυτή η δουλειά αξίζει τον κόπο»;
Η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι η δουλειά σου έχει πραγματική επίδραση. Όταν δίνεις φωνή σε ανθρώπους που δεν ακούγονται, όταν μεταφέρεις γεγονότα που κάνουν τη διαφορά και όταν βλέπεις ότι οι ιστορίες που καλύπτεις αγγίζουν πραγματικά κόσμο.
Τι είναι αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος για την Έλλη Κασόλη και θα θέλατε να μάθει;
Πίσω από τις κάμερες είμαι αρκετά διαφορετική από ό,τι φαίνεται στην οθόνη. Είμαι πιο χαλαρή, αυθόρμητη. Πειράζω συχνά του δικούς μου ανθρώπους και αγαπώ τις μικρές καθημερινές στιγμές και την ηρεμία στην προσωπική μου ζωή. Μου αρέσει να ταξιδεύω και να μαγειρεύω. Ο στόχος μου για το επόμενο διάστημα να γίνει ο άνθρωπος που κρατά ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά και τη ζωή του.
Ποιο είναι το όνειρο που ελπίζετε να εκπληρώσετε, σε επαγγελματικό επίπεδο;
Το όνειρό μου είναι να συνεχίσω να εξελίσσομαι σε ό,τι κάνω ήδη και να αφήνω ένα αποτύπωμα που να μετράει. Αυτή τη στιγμή παρουσιάζω δελτία, συμμετέχω σε ερευνητική εκπομπή και καλύπτω διεθνές ρεπορτάζ. Αν μπορέσω όλα αυτά να τα πάω ένα βήμα παραπάνω και να συνεχίζω να εκπροσωπώ επάξια το κανάλι στο οποίο δουλεύω σχεδόν 10 χρόνια, θα είμαι πολύ ευχαριστημένη.
