Oλα δείχνουν ότι πρόκειται για έναν αποχαιρετισμό στον Saint Laurent. Δέκα χρόνια και ακριβώς δύο ημέρες μετά το ντεμπούτο του το 2016, ο Anthony Vaccarello έκανε την τελευταία του υπόκλιση για τον οίκο του ομίλου Kering. Τουλάχιστον, προς τα εκεί έδειχναν όλα τα σημάδια.
Η μουσική που ακουγόταν καθώς οι καλεσμένοι έπαιρναν τις θέσεις τους ήταν το soundtrack του Miles Davis για την πρώτη ταινία του Louis Malle, με τον εύγλωττο τίτλο Ασανσέρ για Δολοφόνους (Elevator to the Gallows). Στιγμιότυπα από την ταινία είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί για την προώθηση της επίδειξης στο Instagram, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την αίσθηση ότι κάτι διαφορετικό επρόκειτο να συμβεί.
Και ύστερα, ήρθε το φινάλε
H Charlotte Gainsbourg, σταθερή συνεργάτιδα του Vaccarello εδώ και χρόνια, έκανε μια αιφνιδιαστική εμφάνιση, ενώ το ρεφρέν του τραγουδιού επαναλάμβανε τη φράση: «Είσαι τόσα πολλά, Yves Saint Laurent».
Τα συνοδευτικά κείμενα της επίδειξης παρέπεμπαν σε μια παλαιότερη δήλωση του YSL: «Είναι ένα μαγικό χρώμα· όταν αντανακλάται πάνω σε μια γυναίκα, είναι το χρώμα του ήλιου». Τότε, ο Saint Laurent είχε περιγράψει επίσης το χρυσό ως: «Το μαύρο του σήμερα», προσθέτοντας μια φράση που μοιάζει να γράφτηκε για αυτή τη συγκεκριμένη βραδιά: «Μια βραδινή έξοδος πρέπει να ακτινοβολεί· αλλιώς, είναι κάπως παράλογο».
Φυσικά, εξίσου εντυπωσιακή ήταν και η λάμψη των χρυσών δημιουργιών: Safari jackets και καμπαρντίνες από βαμβακερό ύφασμα με μεταλλική όψη και τσαλακωμένη υφή —όπως διευκρίνιζε το αναλυτικό πρόγραμμα της επίδειξης— συνοδευόταν από φουλάρια μουσελίνας σε βαθιές αποχρώσεις του αψεντιού, του κεχριμπαριού και του κονιάκ, προσθέτοντας μια επιπλέον δόση θεατρικότητας. Φορέματα κοκτέιλ, έμοιαζαν να έχουν δημιουργηθεί από δαντέλα από μεταλλικές κλωστές, ενώ κοντά σακάκια και παντελόνια από μπροκάρ έφεραν το χρυσό ακόμη πιο έντονα στο προσκήνιο.
Ο Vaccarello δεν εγκατέλειψε ποτέ αυτούς τους κώδικες. Τα oversized σκουλαρίκια παρέμειναν επιβλητικά, τα stilettos ανέβηκαν σε ιλιγγιώδη ύψη και ένα από τα τακούνια σχημάτιζε ένα φίδι σε μορφή «S». Ίσως μάλιστα, να ήταν η μοναδική επίδειξη στο Παρίσι —αν όχι και ολόκληρης τη σεζόν— χωρίς ούτε μία τσάντα. Μια επιλογή που έμοιαζε σχεδόν προκλητική σε μια εποχή όπου τα αξεσουάρ αποτελούν τον εμπορικό πυρήνα των μεγαλύτερων luxury brands.
Ο Vaccarello —και ίσως τώρα να είναι πράγματι η στιγμή για εγκωμιαστικά σχόλια— διαθέτει ισχυρή θέληση, παρόλο που μιλά χαμηλόφωνα. Είναι ένας σχεδιαστής που αρνείται κατηγορηματικά να υποκύψει στις τάσεις και παραμένει εξίσου αμετακίνητος στην περιφρόνηση του για τον εκδημοκρατισμό της μόδας. Ο ίδιος ίσως να τον αποκαλούσε «υποβάθμιση» της μόδας.
