Υπήρξαν δεκαετίες όπου το lifestyle δεν χρειαζόταν να διαφημιστεί. Υπήρχε απλώς. Είχε χαρακτήρα, αισθητική, τρόπους και —κυρίως— ποιότητα.
Οι δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70 δεν ήταν τέλειες. Ήταν όμως δεκαετίες που δημιούργησαν μύθους. Και οι μύθοι αυτοί δεν γεννήθηκαν μέσα από τα social media, τα likes και την ανάγκη για διαρκή προβολή. Γεννήθηκαν μέσα από το σινεμά, τη μουσική, τη μόδα, την αρχιτεκτονική, τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια και έναν ολόκληρο τρόπο ζωής.
Η Grace Kelly, η Audrey Hepburn, η Sophia Loren, η Elizabeth Taylor, η Brigitte Bardot. Γυναίκες που δεν χρειάζονταν υπερβολή για να επιβληθούν. Ένα φόρεμα, ένα βλέμμα, ένας τρόπος να περπατούν και να μιλούν αρκούσε.
Και από την άλλη πλευρά, ο Cary Grant, ο Paul Newman, ο Steve McQueen, ο Alain Delon, ο Marcello Mastroianni. Άνδρες που έγιναν σύμβολα ενός διαχρονικού ανδρικού στυλ, χωρίς να χρειάζονται να το δηλώσουν.
Τότε, η πολυτέλεια δεν ήταν απαραίτητα επίδειξη. Ήταν λεπτομέρεια.
Ήταν ένα καλό ξενοδοχείο όπου ο επισκέπτης γνώριζε ότι η εξυπηρέτηση είχε σημασία. Ένα εστιατόριο όπου το φαγητό είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ένα κοστούμι που ραβόταν για να φορεθεί για χρόνια. Ένα αυτοκίνητο που σχεδιαζόταν με προσωπικότητα. Μια επιστολή που γραφόταν στο χέρι. Ένα δείπνο που απαιτούσε χρόνο. Μια βραδινή έξοδος που ήταν γεγονός και όχι απλώς ένα story διάρκειας δεκαπέντε δευτερολέπτων.
Η εποχή εκείνη είχε και κάτι ακόμη: μέτρο.
Δεν χρειαζόταν όλα να είναι μεγαλύτερα, ακριβότερα και πιο εντυπωσιακά. Η κομψότητα συχνά βρισκόταν ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση. Στο διακριτικό. Στο καλοδουλεμένο. Στο αυθεντικό.
Και ύστερα ήρθε το σήμερα.
Μια εποχή που έχει στη διάθεσή της περισσότερη τεχνολογία, περισσότερη πληροφορία, περισσότερες επιλογές και περισσότερα μέσα επικοινωνίας από οποιαδήποτε προηγούμενη. Κι όμως, πολλές φορές μοιάζει να έχει λιγότερη ουσία.
Το lifestyle έγινε περιεχόμενο. Η προσωπικότητα έγινε προσωπικό brand. Η πολυτέλεια έγινε logo. Η διασκέδαση έγινε φωτογραφία για να αποδειχθεί ότι συνέβη. Και η ανάγκη να ζήσουμε τη στιγμή αντικαταστάθηκε από την ανάγκη να την ανεβάσουμε.
Δεν είναι ότι σήμερα δεν υπάρχουν άνθρωποι με αισθητική, δημιουργοί με όραμα ή χώροι με πραγματική ποιότητα. Υπάρχουν. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό ξεχωρίζουν τόσο πολύ.
Το πρόβλημα είναι ότι μέσα στον θόρυβο της εποχής, το ποιοτικό συχνά δυσκολεύεται να ακουστεί.
Οι παλαιότερες δεκαετίες μας άφησαν κινηματογραφικούς μύθους, μουσικές που αντέχουν στον χρόνο, αντικείμενα που σήμερα θεωρούνται design classics και μια αισθητική που εξακολουθεί να εμπνέει. Το σήμερα, αντίθετα, συχνά παράγει εικόνες που καταναλώνονται γρήγορα και ξεχνιούνται ακόμη γρηγορότερα.
Ίσως λοιπόν δεν μας λείπει το παρελθόν.
Μας λείπει η ποιότητα που το παρελθόν θεωρούσε αυτονόητη.
Μας λείπει η ιδέα ότι το ωραίο δεν χρειάζεται να φωνάζει. Ότι η επιτυχία δεν χρειάζεται διαρκή επίδειξη. Ότι η πολυτέλεια δεν μετριέται μόνο σε χρήματα, αλλά και σε χρόνο, γούστο, παιδεία, συμπεριφορά και επιλογές.
Γιατί τελικά το πραγματικό lifestyle δεν είναι να έχεις τα πάντα.
Είναι να ξέρεις τι αξίζει να έχεις.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μας άφησαν οι δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70: ότι η ποιότητα δεν είναι μόδα.
