Η εντυπωσιακή μελέτη για μια design κάψουλα αυτόνομης κατοίκησης σε ακραίες καιρικές συνθήκες, όπως αυτές που επικρατούν σε μια έρημο. Δύο Ελληνίδες, η Χρυσή και η Αναστασία Βράντση, ιδρύτριες του αρχιτεκτονικού γραφείου Vrantsi, έχουν γίνει viral διεθνώς χάρη σε μια πρωτοποριακή design κάψουλα που έχει αυτονομία και είναι σχεδιασμένη για να λειτουργεί σε περιβάλλοντα με ακραίες συνθήκες ερήμου.
«Η μελέτη μας εστιάζει στην ανθεκτικότητα, την ενεργειακή αυτάρκεια και τη βιώσιμη ενσωμάτωση στο τοπίο. Ως βασικό παράδειγμα περιβάλλοντος, εξετάσαμε την περιοχή της Utah, με τις έντονες μορφολογικές αντιθέσεις, τις υψηλές θερμοκρασιακές διακυμάνσεις και τη μοναδική γεωλογία. Η κάψουλα προτείνεται ως ένα αυτόνομο κέλυφος που ανταποκρίνεται λειτουργικά στις απαιτήσεις του κλίματος, ενώ παράλληλα συνομιλεί με την τοπογραφία και εντάσσεται οπτικά στο φυσικό περιβάλλον. Η ανθεκτικότητα δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως τεχνική απαίτηση, αλλά ως βασικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής ταυτότητας», εξηγούν στο iefimerida. Η πρόταση των δύο ταλαντούχων δημιουργών, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως ένα σύγχρονο παράδειγμα αρχιτεκτονικής σε ακραία περιβάλλοντα, όπου η τεχνολογία, η βιωσιμότητα και η αισθητική συνυπάρχουν.
Οι δύο Ελληνίδες αρχιτεκτόνισσες μάς εξηγούν πώς σχεδιάστηκε και λειτουργεί η καινοτόμα κάψουλα της ερήμου
«Οι κάψουλες σχεδιάζονται ως αυτόνομες μικρο-κατοικίες ερήμου, ικανές να λειτουργούν εκτός δικτύου, ελαχιστοποιώντας το περιβαλλοντικό τους αποτύπωμα. Ανταποκρινόμενες στο ακραίο κλίμα, ενσωματώνουν παθητικές βιοκλιματικές στρατηγικές, όπως ο σωστός προσανατολισμός, οι βαθιές σκιάσεις και ο φυσικός αερισμός, μειώνοντας σημαντικά τις ενεργειακές ανάγκες. Για τη διατήρηση της μορφολογικής καθαρότητας των όγκων, τα φωτοβολταϊκά συστήματα τοποθετούνται διακριτικά στο τοπίο, σε ανεξάρτητο πεδίο, εξασφαλίζοντας βέλτιστη ηλιακή απόδοση χωρίς να αλλοιώνεται η αρχιτεκτονική έκφραση. Η παραγόμενη ενέργεια αποθηκεύεται σε συστήματα μπαταριών, επιτρέποντας την πλήρη ενεργειακή αυτονομία κάθε μονάδας, ενώ στρατηγικές διαχείρισης και επαναχρησιμοποίησης νερού ενισχύουν περαιτέρω τη βιωσιμότητα. Το έργο προτείνεται ως πιλοτική εφαρμογή στην Utah, διερευνώντας ένα νέο μοντέλο αυτάρκους, αρθρωτής κατοίκησης σε απομονωμένα τοπία», λένε η Χρυσή και η Αναστασία Βράντση.
Εννοιολογικός σχεδιασμός και μορφολογικός πειραματισμός: «Το έργο Habitable Outcrop διερευνά μια κατοικία–παρατηρητήριο που δεν επιβάλλεται στο τοπίο της ερήμου της Utah, αλλά αναδύεται ως οργανική του προέκταση. Η σχεδιαστική διαδικασία βασίζεται σε οπτικό και μορφολογικό πειραματισμό με την τοπογραφία της περιοχής, μεταφράζοντας τις γεωμετρίες των mesas, των plateaus και των διαβρωμένων φαραγγιών σε μια σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα. Η προκύπτουσα μορφή εμφανίζεται ως ένα χαμηλό, επιμήκες πρίσμα, αρθρωμένο μέσω κεκλιμένων επιπέδων που αντανακλούν τις φυσικές εξάρσεις του βραχώδους τοπίου. Αντί να αντιμετωπίζεται ως ένα αυτόνομο αντικείμενο, το κτίριο προσεγγίζεται ως μια γεωλογική συνθήκη—μια αρχιτεκτονική μορφή που μοιάζει να αναδύεται από την ίδια την έρημο».
Υλικότητα και ενσωμάτωση: «Η υλική στρατηγική δίνει έμφαση τόσο στην ανθεκτικότητα όσο και στην οπτική εναρμόνιση με το περιβάλλον. Μια παλέτα εμπνευσμένη από το χρωματικό φάσμα της γης της Utah καθορίζει τις επιφάνειες, δημιουργώντας υφές που παραπέμπουν στις τραχιές ποιότητες της φυσικής διάβρωσης. Το κτίριο, εν μέρει υπόσκαφο, ενσωματώνεται στην τοπογραφία, αξιοποιώντας τη θερμική μάζα του εδάφους για παθητική ψύξη. Η σχέση μεταξύ υπέργειων και υπόγειων όγκων συγκροτεί έναν συνεχή διάλογο μεταξύ αρχιτεκτονικής και εδάφους, ενισχύοντας την αντίληψη του κτιρίου ως φυσική προέκταση του τόπου».
Πηγή: iefimerida.gr
