Η Wikipedia, ένα φλύαρο σενάριο, οξυδερκείς επισημάνσεις, μυθοπλαστικοί χαρακτήρες και ιστορικά γεγονότα επιχειρούν να συνθέσουν το παζλ της θολής πολιτικής πραγματικότητας του 21ου αιώνα. Απρόβλεπτος δημιουργός με μακρά, εντελώς άνιση φιλμογραφία, ο πρώην κριτικός των Cahiers du Cinema Ολιβιέ Ασαγιάς (“Μετά το Μάη”, “Τα Σύννεφα του Σιλς Μαρία”, “Personal Shopper”) έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στο πολιτικό θρίλερ, έχοντας υπογράψει με το “Carlos” (2010) την καλύτερη ταινία του. Έναν επιτυχή συνδυασμό καταιγιστικής αφήγησης, σύνθετης ιστορικοπολιτικής ανάλυσης και εντυπωσιακής αναπαράστασης εποχής, βασισμένο πιστά σε πραγματικά γεγονότα – τη δράση του Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσες, διαβόητου τρομοκράτη ο οποίος έγινε παγκοσμίως γνωστός με το όνομα Κάρλος.
Κάτι ανάλογο επιχειρεί και με τον “Μάγο του Κρεμλίνου”, βασισμένο σε ένα βραβευμένο και ευπώλητο μυθιστόρημα του Ιταλοελβετού πολιτικού αναλυτή και συγγραφέα Τζουλιάνο ντα Έμπολι. Αυτό περιγράφει την περίπλοκη μετασοβιετική πραγματικότητα, η οποία επηρέασε με πολλούς τρόπους τη σύγχρονη έννοια της πολιτικής, ως εξουσία, επικοινωνία, ρητορική και προπαγάνδα, μέσα από τη βιογραφία του Bαντίμ Μπαράνοφ. Ενός μυθοπλαστικού χαρακτήρα εμπνευσμένου από τον Βλάντισλαβ Σούρκοφ, μακρόχρονο σύμβουλο του Πούτιν και εμπνευστή της ιδέας “κυρίαρχη δημοκρατία” (sovereign democracy).
Θα τον γνωρίσουμε μέσω του Αμερικανού καθηγητή Ρόουλαντ, μελετητή της ρώσικης ιστορίας και κουλτούρας, ο οποίος καλείται να τον επισκεφτεί στην έπαυλή του, λίγο έξω από τη Μόσχα. Αφού οι δυο τους ανταλλάξουν μερικές ευχάριστες κουβέντες, ο Βλαντ θα αρχίζει να διηγείται την ιστορία του, η οποία ξεκινά εν μέσω του χάους που ακολούθησε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Παρασυρμένος από έναν κυκεώνα απρόβλεπτων εξελίξεων και μπροστά σε μια σειρά αναπάντεχων ευκαιριών, ο φιλόδοξος νεαρός Βαντίμ θα “ανελιχθεί” από φέρελπι θεατράνθρωπο σε παραγωγό τηλεοπτικού ριάλιτι και τελικά σε επικοινωνιολόγο ενός πολιτικά ανερχόμενου πράκτορα της KGB: του Βλαντιμίρ Πούτιν, με τον οποίο θα συνδιαμορφώσουν τη νέα Ρωσία.
