«ΤΟ ΣΩΜΑ», ΚΡΙΤΙΚΗ

45

Ο σεναριογράφος του «Τα Μάτια της Τζούλια» σκηνοθετεί ένα άκρως υποβλητικό, αλλά υπερβολικά φιλόδοξο, φετιχιστικά ανατρεπτικό στην πλοκή και αδύναμο εν τέλει να σταθεί στο ύψος των υποσχέσεών του θρίλερ.

Η ισπανική σχολή τρόμου δεν βρίσκεται πλέον στα χρόνια της δημιουργικής ακμής της, η παράδοσή της, όμως, είναι ακόμα ζωντανή και ο σεναριογράφος των «Ματιών της Τζούλια» (σε σκηνοθεσία Γκιγιέμ Μοράλες ) πατά πάνω της για να υπογράψει το προ τετραετίας πρώτο πέρασμά του πίσω από την κάμερα. Συνεργάζεται ξανά με τη γοητευτική Ισπανίδα σταρ Μπελέν Ρουέδα, η οποία τώρα κρατά το ρόλο μιας όμορφης και πλούσιας επιχειρηματία η οποία πεθαίνει ξαφνικά από καρδιακή προσβολή. Αλλά το ίδιο βράδυ το πτώμα της εξαφανίζεται από το νεκροτομείο, ενώ ο φύλακας ο οποίος νωρίτερα, τρέχοντας αλαφιασμένος μέσα στη νύχτα, χτυπήθηκε από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο, βρίσκεται σε κώμα.

Έτσι, με λίγα στοιχεία στα χέρια του, ο αστυνόμος που ερευνά την υπόθεση εστιάζει πάνω στον νεαρότερο σε ηλικία σύζυγο της νεκρής, ο οποίος μοιάζει να κρύβει πολλά επικίνδυνα μυστικά. Ατμόσφαιρα αγωνίας που παραπέμπει σε γοτθικό θρίλερ, κλειστοφοβική αίσθηση κι ένα μυστήριο που πυκνώνει ολοένα και περισσότερο –δεν αργούμε να μάθουμε πως ο σύζυγος έχει άμεση σχέση με το θάνατο της γυναίκας του– κάνουν το «Σώμα» να μοιάζει με κάτι παραπάνω από δεξιοτεχνική άσκηση ύφους.

Ο Πάουλο κοπιάρει μερικούς εύκολους κι εφευρίσκει άλλους τόσους έξυπνους τρόπους να τρομάξει τον θεατή, μοιράζει έντεχνα υποψίες, παρασύρεται όμως όλο και περισσότερο από τη λαβυρινθώδη πλοκή του, την πρόθεσή του να πρωτοτυπήσει αφηγηματικά (πηγαίνοντας μπρος και πίσω στο χρόνο ) και την αυτοπεποίθησή του ως ανατρεπτικός σεναρίστας, καταλήγοντας στο να φορτώσει αυτό το αγχωτικό παιχνίδι γάτας-ποντικιού με αχρείαστες υπερβολές, κλισέ ψυχολογική ανάλυση, σωρεία εκφοβιστικών τρικ και ένα τραβηγμένο από τα μαλλιά τελικό «διότι», που δεν στέκει ούτε… στο σινεμά.

Ισπανία. 2012. Διάρκεια: 91΄. Διανομή: WEIRD WAVE.

Πηγή: athinorama.gr