ΤΟ «ΜΥΣΤΙΚΟ» LIFESTYLE ΤΗΣ ΕΛΙΤ ΣΤΑ ΠΟΛΥΤΕΛΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

Our Rating

9

Με τα διακριτικά τους lobbies και τα βραβευμένα με Michelin εστιατόρια, τα επώνυμα ξενοδοχεία της πρωτεύουσας έχουν γίνει μια καινούρια πράσινη ζώνη πλούτου, όπου πάμπλουτοι από όλο τον κόσμο κάνουν κράτηση σε ολόκληρους ορόφους για να κανονίσουν δουλειές μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα.

9616b86f-a604-4faa-b6ad-d814f1940d33-2060x1236

Το καλύτερο μέρος για να παρακολουθείς το παγκόσμιο χρήμα που “έρχεται” στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι το London Stock Exchange ή τα γραφεία των Magic-circle εταιρειών, αλλά απολαμβάνοντας ένα φλιτζάνι τσάι σ ‘ένα από τα πολλά lobbies ξενοδοχείων. Στο μακρύ και στενό Promenade Bar του Dorchester ένα απόγευμα του Αυγούστου οι πιο πολλοί ψηλοί καναπέδες είναι πιασμένοι από καλεσμένους από την Μέση Ανατολή, κάποιοι από αυτούς πίνουν με οικογένεια και φίλους, άλλοι κάθονται δίπλα σε δικηγόρους και βοηθούς, οι οποίοι ακούν και γράφουν βιαστικά. Περιστασιακά, κάτι υπογράφεται στα σοβαρά και δίνονται τα χέρια.

Το Promenade είναι ένας δημόσιος χώρος ειδικά σχεδιασμένος για ιδιωτικότητα -το ύψος των καναπέδων και οι μαρμάρινες κολόνες κάνουν δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιος μιλάει με ποιον. Οι καλεσμένοι παραγγέλνουν από το menu του bar -ορεκτικά με κιμά 21 λίρες, 770 λίρες για μια μερίδα χαβιάρι beluga 50 γραμμαρίων. Σε μια παραγγελία ζητούν ένα μπουκάλι NV Krug Rose των 570 λιρών και σε αντίθεση με ένα νυχτερινό club του Chelsea, κανείς δεν ενοχλείται.

Μερικές δεκαετίες πριν, τα μεγάλα ξενοδοχεία του Λονδίνου ήταν παλιά και πενιχρά, τα δωμάτια ήταν άδεια. Μετά τον πάταγο, χωρίς κανέναν στον πραγματικό κόσμο να το αντιληφθεί, βρήκαν επιτυχία σε νέο ρόλο: ως το μέρος όπου η καινούρια τάξη των πλουτοκρατών της πρωτεύουσας θα κανονίζει δουλειές   ͘οι ανεπίσημες υποτροφίες για την μεταμόρφωση του Λονδίνου στην πιο πλούσια πόλη του κόσμου.

“Κανονίζω κάποιες δουλειές με έναν πελάτη από την Σαουδική Αραβία και έρχεται με μια συνοδεία 70 ατόμων” λέει ένας κτηματομεσίτης που είναι υπεύθυνος για αρκετές ιδιοκτησίες που τραβούν τα βλέμματα αυτό τον καιρό. “Έχει σπίτια στο Λονδίνο, αλλά κανονίζει τις δουλειές του στα ξενοδοχεία.”

dorchester-hotel

Οι πιο πλούσιοι άντρες της Μέσης Ανατολής έχουν γίνει λάτρες των αριστοκρατικών ξενοδοχείων του Λονδίνου που έχουν αγοράσει σχεδόν όλα από αυτά. Ο Σουλτάνος του Brunei είναι ιδιοκτήτης του Dorchester, ο Σαουδάραβας πρίγκιπας al-Waleed bin Talal έχει επανεξοπλίσει το Savoy, κάτι που αποθάρρυνε τους παλιούς επισκέπτες του, και αυτό το καλοκαίρι τα αδέρφια Barclay πούλησαν το μερίδιό τους στα Claridge’s, Berkeley και Connaught σε μια επιχείρηση ελεγχόμενη από τα κυρίαρχα χρήματα του Κατάρ, αφού οι Επενδυτικές Αρχές του Abu Dhabi προσέφεραν, σύμφωνα με πληροφορίες, 1.6 δισεκατομμύρια.

Πουθενά αλλού δεν είναι οι απίθανες ανισότητες στην καρδιά του Λονδίνου τόσο ακραίες όσο σε αυτά τα ξενοδοχεία, όπου οι δυο οικονομικές πλευρές του Λονδίνου -η εισροή του ξένου χρήματος και η επιδημία των χαμηλόμισθων- βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Το περιοδικό Spear’s που ασχολείται με τον πλούτο ανέφερε, σε μια συνέντευξη με μια εταιρεία που παρέχει καθαρίστριες με σύμβαση στο Dorchester, πως μια καθαρίστρια στο ξενοδοχείο Park Lane θα έπρεπε να εργαστεί για 56 ώρες  για να μπορέσει να κάνει κράτηση σ ‘ένα δωμάτιο στο επίπεδο της εισόδου για μια νύχτα, χωρίς το φόρο. Δεν είναι απλά μια χρήσιμη αλληγορία για το σύγχρονο Λονδίνο  ͘ αυτή η “πρόσκρουση” του άσεμνου πλούτου και της μιας από τις πιο χαμηλόμισθες υπηρεσίες μπορεί να προκαλέσει πρακτικά θέματα από μόνη της.

Τα πιο πολυτελή ξενοδοχεία της πρωτεύουσας πάντα συνδύαζαν το ιδιωτικό με το δημόσιο. Σύμφωνα με το “The West End Front”, ένα βιβλίο από τον Matthew Sweet σχετικά με την θέση των ξενοδοχείων κατά τη διάρκεια του πολέμου, άνδρες σαν τον Cesar Ritz, που άνοιξε το Ritz το 1906, έπαιξαν κεντρικό ρόλο στο να πείσουν “την πλουτοκρατία και την αριστοκρατία να κάνουν κάτι που για αυτούς ήταν ασυνήθιστο-να φάνε, να πιούν, να καπνίσουν και να χορέψουν δημόσια. “Ο Sweet λέει πως οι γυναίκες της υψηλής κοινωνίας, οι οποίες προηγουμένως συναναστρέφονταν με άλλους μόνο σε εξοχικά κτήματα και σε ιδιωτικά σπίτια στην πόλη ξεκίνησαν να το κάνουν στα ξενοδοχεία: “Υπήρχε μια ολόκληρη τάξη νεαρών Βρετανίδων γυναικών που τους επιτρεπόταν να έχουν τις πρώτες τους νύχτες χωρίς συνοδεία σε τέτοια μέρη.”

e5652a47-1ed6-466e-847c-b597b93bc811-1020x612

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν μέρη σχεδιασμένα για να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε νησί αντί σε πόλη, δίνοντάς σου ως αντάλλαγμα την απόσταση από αυτή. “Υπάρχουν αυτά τα απομονωμένα μέρη -αποχωρίζεσαι αμέσως τον έξω κόσμο”, λέει ο Sweet. “Χρησιμοποιούν αυτές τις στρατηγικές, όπως τα καζίνο στο Vegas, για να σε εμποδίσουν να παρατηρήσεις τον υπόλοιπο κόσμο. Το Dorchester έχει τη δική του εσωτερική λεωφόρο -δεν κοιτάς το Hyde Park. Στο Claridge’s κοιτάς την σκάλα, όχι το Λονδίνο. Η όλη ιδέα είναι να σε απομονώσουν από τον υπόλοιπο κόσμο έξω, ώστε να μπορείς να ευχαριστηθείς αυτού του είδους το φρούριο, ανενόχλητος από την θέα των ανθρώπων που δεν έχουν τα λεφτά να μπουν μέσα.”

Η διαφορά είναι ότι τα ξενοδοχεία έχουν οργανώσει έτσι τα πράγματα, ιδίως τα βραβευμένα με Michelin εστιατόρια και τα πανάκριβα spa, ώστε οι επισκέπτες να μην τολμήσουν να βγουν έξω. Αν θέλουν να καταλάβουν μια πράσινη ζώνη πλούτου, μακριά από το πλήθος και τα αδιάκριτα βλέμματα, τα ξενοδοχεία δεν έχουν πρόβλημα να το κάνουν.

“Συνήθιζαν να έχουν απαίσια εστιατόρια, ποτέ δεν είχαν καλή εξυπηρέτηση, ούτε καλά spa, μέχρι που συνειδητοποίησαν πως πρέπει να ανταγωνιστούν σε διεθνές επίπεδο άλλους”, λέει ο Josh Spero, συντάκτης του Spear’s. “Τώρα έχουν τα καλύτερα εστιατόρια στο Λονδίνο, και τα καλύτερα spa. Χρήμα από όλο τον κόσμο έρχεται στο Λονδίνο και όλα αυτά τα ξενοδοχεία χρειάζονται να προσφέρουν καλύτερο service.”

f14e98b7-7fd4-4aaf-9590-9b5074c78e4d-2060x1236

Φέτος, το εστιατόριο Fera του Simon Rogan βραβεύτηκε με ένα αστέρι Michelin. Υπάρχει επίσης το Alain Ducasse στο Dorchester με τρία αστέρια Michelin, το εστιατόριο στο Connaught με τα δύο αστέρια Michelin, που επιβλέπει η Helene Darroze, η οποία έχει τιμηθεί με τον τίτλο της καλύτερης γυναίκας chef στον κόσμο, και το εστιατόριο του Marcus Wareing στο Βerkeley, που έχει δυο αστέρια. Τα άλλα πολυτελή ξενοδοχεία που ανταγωνίζονται τα παραπάνω για τους ίδιους επισκέπτες, όπως το Mandarin Oriental, διαθέτουν επίσης βραβευμένα με Michelin εστιατόρια.

Όντας νησιά υψηλής τάξης που προσφέρουν το καλύτερο φαγητό, γυμναστήρια και χαλάρωση στην πόλη, όπως και επίσης παρέχουν σουίτα για την νύχτα, σημαίνει πως οι καλεσμένοι που δεν θέλουν να φύγουν δεν είναι ανάγκη να το κάνουν. Είναι αστείο πως κάποιοι από τους πιο πλούσιους επισκέπτες επιλέγουν να κάνουν τα πάντα μέσα στο ξενοδοχείο -κανονίζουν τις συνεργασίες τους στα lobbies, συναντούν τους ιδιωτικούς τους συμβούλους στην σουίτα και κάνουν κράτηση τεράστιους χώρους με δωμάτια για την συνοδεία τους.

Σε επαφή με τις ανάγκες των καινούριων επισκεπτών, οι μάνατζερ του ξενοδοχείου έχουν δώσει μεγάλη έμφαση στην προστασία της ιδιωτικότητας. Το προσωπικό σε κάποια από τα κορυφαία ξενοδοχεία, έχει υπογράψει συμφωνίες εχεμύθειας, που τους εμποδίζουν να αναφέρουν οτιδήποτε απ’ όσα συμβαίνουν στον χώρο εργασίας τους.

Τα τελευταία χρόνια, το Λονδίνο έχει γίνει ένα πιο διαχωρισμένο μέρος, η φήμη του ότι οι πλούσιοι ζουν δίπλα δίπλα με τους φτωχούς στις γωνιές των πιο μοδάτων δρόμων διαβρώθηκε από συμβούλια που έχουν πρόβλημα ρευστότητας ξεπουλώντας τα ακίνητά τους σε παράγοντες ανάπτυξης και επανατοποθετώντας τους φτωχότερους κατοίκους στα περίχωρα-ή εντελώς έξω από την πόλη. Τα ξενοδοχεία που λατρεύει η νέα ελίτ της πρωτεύουσας των ξένων πλουσίων είναι τώρα τα μέρη που ένας Λονδρέζος μεσαίας τάξης μπορεί να συναντήσει έναν σεϊχη πετρελαιοπαραγωγό ή έναν Ρώσο μεγιστάνα που ασχολείται με το ατσάλι-καθισμένοι σε μια lobby σ ‘ένα τσάι επετείου ενός γάμου ή δίπλα δίπλα σ ‘ένα εστιατόριο. Είναι παλάτια που ελέγχουν την επαφή και την απόσταση σαν ένα σύγχρονο δικαστήριο.

cdeeea2e-1e2e-492c-a03f-ecf8399398a4-1360x2040

Το μέλλον τους θα καθορίζεται πλέον από ιδιοκτήτες που ενδιαφέρονται περισσότερο για περιουσιακά αγαθά παρά για κέρδη. Αλλά ο ανταγωνισμός μεγαλώνει για να παρέχει ακόμα καλύτερη φροντίδα, κουζίνα και πολυτέλεια που απειλεί να θέσει σε κίνδυνο την αναγέννησή τους. “Φημολογείται πως οι Άραβες αρχίζουν και βρίσκουν το Λονδίνο κάπως ακριβό”, λέει ένας θυρωρός.

Ποτέ από τότε που εξόριστοι πρίγκιπες και γενικά άλλοι επισκέπτες ήρθαν να μείνουν κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, τα πιο πολυτελή δωμάτια του Λονδίνου για ενοικίαση δεν έχουν υπάρξει τόσο κοσμοπολίτικα ή τόσο γεμάτα από επισκέπτες που αξίζουν τόση συζήτηση. Προσφέρουν πρωτοφανή πολυτέλεια και προσέχουν τους πιο σημαντικούς καλεσμένους της πρωτεύουσας με αναμφισβήτητο δαιμόνιο. Ωστόσο, όποιος αναρωτιέται τι συμβαίνει στα παλιά ξενοδοχεία αυτή την εποχή θα είναι δύσκολο να το ανακαλύψει.