«ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ», ΚΡΙΤΙΚΗ

Οκτώ βραβεία Όσκαρ για μια εμβληματική στιγμή του μεταπολεμικού αμερικανικού σινεμά κι ένα ρωμαλέο κοινωνικό δράμα που σόκαρε με το ρεαλισμό και την αφηγηματική δύναμή του.

Λες και έχει μετατρέψει σε –συγκλονιστική– μυθοπλασία τη δική του, πολύπαθη και αμφιλεγόμενη μέχρι σήμερα πορεία, ο Ελία Καζάν μεταφέρει το 1954 στην οθόνη τη γραμμένη από το συγγραφέα Μπαντ Σούλμπεργκ ιστορία του Τέρι Μαλόι, ενός νεαρού πρώην μποξέρ που δουλεύει ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Νιου Τζέρσεϊ, το οποίο ελέγχει η τοπική μαφία. Αν και αρχικά απόλυτα ανεκτικός απέναντί της, δεν θα αντέξει τις ενοχές και θα αποφασίσει να καταθέσει την αλήθεια στην επιτροπή που ερευνά τα σχετικά εγκλήματα.

Είναι λίγο μετά από την κατάθεση του ίδιου του Καζάν στην επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών, στην οποία αποκάλυψε ονόματα κομουνιστών συναδέλφων του, μια επώδυνη (και επονείδιστη ) διαδικασία που θα τον τραυματίσει βαθιά, οπλίζοντάς τον με μια μαρτυρική ωριμότητα. Θα τη μετατρέψει σε μια ασυγκράτητη κινηματογραφική ορμή που ξεχειλίζει από το «Λιμάνι της Αγωνίας», ένα ρωμαλέο κοινωνικό δράμα που σόκαρε με το ρεαλισμό και την αφηγηματική δύναμή του. Σκηνοθετημένο σαν μια σπαρακτική χορογραφία και ερμηνευμένο με μοντέρνο δυναμισμό, αποτελεί μια εμβληματική στιγμή του μεταπολεμικού αμερικανικού σινεμά, βραβευμένη με οκτώ Όσκαρ.

Πηγή: athinorama.gr