«ΤΟ ΑΥΤΟ», ΚΡΙΤΙΚΗ

Τρομακτική, υποβλητικά σκηνοθετημένη μεταφορά του διάσημου (μισού) μπεστ σέλερ του Στίβεν Κινγκ, η οποία περιέργως λειτουργεί αποτελεσματικότερα ως αλληγορία παρά ως «καθαρή» ταινία είδους.

Ένα από τα πλέον ευπώλητα και καλογραμμένα μυθιστορήματα του Στίβεν Κινγκ φτάνει με σημαντική καθυστέρηση στην οθόνη και τελικά κατατρομάζει τους πάντες, σπάζοντας κάθε εισπρακτικό ρεκόρ στις ΗΠΑ. Ο μεγάλος όγκος του έκανε εξαρχής το «Αυτό» καταλληλότερο για τηλεοπτική μίνι σειρά (όπως κι έγινε το 1990), αλλά η απόφαση να διασκευαστεί σε δύο ταινίες, καθότι και η ιστορία του αφορά δύο χρονικές περιόδους, λύνει εύστροφα το πρόβλημα. Έτσι μεταφερόμαστε στο καλοκαίρι του 1989 και στην κωμόπολη του Ντέρι, όπου μια ομάδα εφήβων έρχεται αντιμέτωπη με έναν δαιμονικό κλόουν, μια οντότητα που καταβροχθίζει μικρά παιδιά, ανάμεσά τους και τον μικρότερο αδερφό ενός από τους ήρωες.

Στο νου έρχονται αμέσως ο Σπίλμπεργκ, το «Στάσου Πλάι μου» (1986) του Ρομπ Ράινερ, και αυτό βασισμένο σε νουβέλα του Κινγκ, αλλά και το μοτίβο μιας παρέας παιδιών της επαρχιακής Αμερικής που οι αξίες και τα πιστεύω τους δοκιμάζονται, καθώς βιώνουν μια περιπετειώδη ιστορία ενηλικίωσης.

Στην παρούσα περίπτωση το κυρίαρχο συναίσθημα είναι ο φόβος. Αυτό είναι το «Αυτό» στο βιβλίο και η ταινία του Άντι Μουσιέτι, του horror hit «Mama» (2013) με την Τζέσικα Τσαστέιν, το φέρνει δυναμικά σε πρώτο πλάνο εφόσον παρουσιάζει μια «παλιά» Αμερική, αυτήν των ενηλίκων, η οποία μέσα από τη θρησκοληψία, την άγνοια, την υπερπροστασία, τη σεξουαλική κακοποίηση και τη δική της ματαιοδοξία εκφοβίζει τη νέα γενιά, το ίδιο το μέλλον της δηλαδή.

Ο σατανικός Πένιγουαϊζ είναι γέννημα αυτής της καταπίεσης και παίρνει δύναμη από το φόβο των θυμάτων του, σε μια κοινωνικοπολιτικά τολμηρή παραβολή για τα χολιγουντιανά δεδομένα, που είναι ταυτόχρονα και μια υποβλητικά σκηνοθετημένη, «κεντημένη» στις οπτικές λεπτομέρειές της ταινία τρόμου. Το παράδοξο για μια τέτοια παραγωγή, πάντως, είναι πως πάσχει στο πρώτο, «ρεαλιστικό» για τα δεδομένα της επίπεδο: η πλοκή είναι γεμάτη αυθαιρεσίες, οι χαρακτήρες των ενηλίκων σκέτες καρικατούρες, ενώ η ύπαρξη του Πένιγουαϊζ, η συμπεριφορά και η διαρκής επιστροφή του δεν δικαιολογούνται ποτέ επαρκώς.

Πηγή: athinorama.gr