«SPECTRE», ΚΡΙΤΙΚΗ

Our Rating

9

Το σκοτεινό πνεύμα του «Skyfall» παραμένει ζωντανό, οι ψυχαναλυτικές και υπαρξιακού τύπου αναφορές πληθαίνουν και ο Ντάνιελ Κρεγκ γίνεται όλο και καλύτερος. Η περιπετειώδης πλευρά όμως υποφέρει.

Στην επέτειο των 50 χρόνων του, ο διασημότερος κατάσκοπος της μεγάλης οθόνης έκανε το πιο παράτολμο και αποφασιστικό βήμα στην καριέρα του. Αποκαλύπτοντας την ευάλωτη και σκοτεινή πλευρά του, μα διατηρώντας το θεαματικό στιλ και το cool attitude του, πέρασε στον 21ο αιώνα με τον πιο μοντέρνο κινηματογραφικά τρόπο: διθυραμβικές κριτικές, πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ και εισπράξεις 1,1 δισ. δολαρίων. Όλα, από τον κακό Χαβιέρ Μπαρδέμ και το τραγούδι της Αντέλ ως το συγκινητικό αντίο της Τζούντι Ντεντς, δούλεψαν ρολόι, και το «Skyfall» μετατράπηκε σε σημείο αναφοράς της τζεϊμσμποντικής μυθολογίας, που έμοιαζε ακατόρθωτο να ξεπεραστεί στο άμεσο μέλλον. Κάτι το οποίο έρχεται να επιβεβαιώσει απόλυτα το «Spectre».

Εικόνες προσώπων από προηγούμενες ταινίες της σειράς (η Μ, ο Λε Σιφρ, η Βέσπερ Λιντ… – όλα της εποχής Ντάνιελ Κρεγκ κι όλα νεκρά ) φιγουράρουν στο κλιπ των τίτλων αρχής του «Spectre». Αυτοί πέφτουν μετά από μια εντυπωσιακότατη εναρκτήρια σκηνή, η οποία εξελίσσεται κατά τη Μέρα των Νεκρών στην Πόλη του Μεξικού, και πριν από τον τίτλο «Οι νεκροί επιστρέφουν στη ζωή», που μας εισάγει πλέον στην πλοκή της 24ης σινε-αποστολής του θρυλικού πράκτορα. Πρόκειται για μια διακριτική, μα διαρκή υπενθύμιση της σχέσης ενός μέχρι πρότινος αλώβητου ήρωα με το θάνατο, από τον οποίο τον βλέπουμε να επιστρέφει στην αρχή του «Skyfall».

Ο Τζέιμς Μποντ της νέας εποχής είναι δεμένος πλέον μόνιμα με τις σκιές, το παρελθόν κι έναν σαιξπηρικού τύπου κύκλο αίματος, από τον οποίο δεν μπορεί να δραπετεύσει. Αυτό από το οποίο θέλει στην πραγματικότητα να απαλλαγεί ο Μποντ είναι ο ίδιος ο (παλιός ) εαυτός του, μας λέει ο σκηνοθέτης Σαμ Μέντες, γι’ αυτό και στο «Spectre» τον φέρνει αντιμέτωπο με μια ενδιαφέρουσα «παραλλαγή» του.

Καθώς ο Μποντ αναζητά, μετά από ένα μυστηριώδες μήνυμα, τον υπεύθυνο μιας αόρατης, μα πανίσχυρης τρομοκρατικής οργάνωσης και ο Μ αγωνίζεται για να κρατήσει τη μυστική υπηρεσία τους ζωντανή, το «Spectre» συνεχίζει σταθερά στα χνάρια του «Skyfall». Σκοτεινή, νυχτερινή ατμόσφαιρα, διαρκείς ψυχαναλυτικές αναφορές (ξεκινώντας από το χαμένο πατέρα ), η αναζήτηση του χαμένου χρόνου ως επιτακτική ανάγκη όλων των ηρώων (η Λεά Σεϊντού ονομάζεται… Μαντλέν Σουάν ) και ο Ντάνιελ Κρεγκ ιδανικός ως Μποντ του ημίφωτος.

Όλα αυτά όμως ζορίζονται πολύ, ιδιαίτερα μετά την πρώτη ώρα, για να δέσουν σε μια πειστική, εύρυθμη αφήγηση – πάντα στο πνεύμα του αρχετυπικού κινηματογραφικού μύθου. Παραδόξως, οι χαρακτήρες αποδεικνύονται εδώ πιο ενδιαφέροντες από μια παρέλαση προβλέψιμων –πλην της αρχικής– σκηνών δράσης, σε μια περισσότερο ψυχολογικά δραματική (και απ’ αυτή την άποψη τολμηρή ) παρά καθαρά θεαματική τζεϊμσ­μποντική περιπέτεια.

Μ. Βρετανία, ΗΠΑ. 2015. Διάρκεια: 148΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Πηγή: athinorama.gr