«ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ», ΚΡΙΤΙΚΗ

Ένας δευτεροκλασάτος φωτορεπόρτερ, ο οποίος δουλεύει για έναν γκάνγκστερ, ερωτεύεται μιαν ηθοποιό ερωτικών ταινιών που είναι παντρεμένη με έναν εκκεντρικό κινηματογραφόφιλο. Μια σπαρακτική Ρόμι Σνάιντερ (Σεζάρ πρώτου ρόλου ) και μια μπαρόκ ιστορία απελπισμένου πάθους με φόντο τον απατηλό κόσμο του θεάματος.

Λάτρης οριακών ιστοριών, παθιασμένων χαρακτήρων και σκοτεινών αλληγοριών, ο Πολωνός, αλλά κινηματογραφικά σπουδαγμένος στο Παρίσι Αντρέι Ζουλάφσκι δούλεψε ως βοηθός του Αντρέι Βάιντα, έμεινε όμως μακριά από τα στιβαρά κοινωνικά και ψυχολογικά δράματα που έκαναν διάσημο τον δάσκαλό του. Μετά το ντεμπούτο του, το υπαρξιακό θρίλερ «Το Τρίτο Μέρος της Νύχτας» (1971 ) και το απαγορευμένο από το κομουνιστικό καθεστώς «The Devil» (1972 ), μετακόμισε στη Γαλλία, όπου μαζί με τον Βρετανό συγγραφέα και κατοπινό σεναριογράφο αστυνομικών περιπετειών του Αλέν Ντελόν («3 Φορές Σκληρός», «Για το Τομάρι Ενός Μπάτσου» ), τον Κρίστοφερ Φρανκ, διασκεύασαν ένα μυθιστόρημα του τελευταίου με φόντο τον παραπλανητικά σαγηνευτικό κόσμο του θεάματος.

Σε αυτό ο Σερβέ, ένας δευτεροκλασάτος φωτορεπόρτερ που δουλεύει για έναν άνθρωπο του υποκόσμου ερωτεύεται την όμορφη ηθοποιό ερωτικών ταινιών Ναντίν, που είναι παντρεμένη με έναν εκκεντρικό κινηματογραφόφιλο. Προσπαθεί να την κάνει δική του, εκείνη όμως, αν και γοητεύεται, διστάζει να απατήσει τον άντρα της. Θέλοντας να τη βοηθήσει, ο Σερβέ δανείζεται χρήματα από τα αφεντικά του και με αυτά «εξαγοράζει», χωρίς να της το πει, έναν ρόλο γι’ αυτή σε ένα θεατρικό ανέβασμα του σαιξπηρικού «Ριχάρδου Γ΄».

Το ερωτικό τρίγωνο ζει στιγμές διαρκούς έλξης και απώθησης, έντασης και απελπισμένου πάθους, με τον Ζουλάφσκι να τις κινηματογραφεί με μια εξπρεσιονιστική φρενίτιδα που αγγίζει τον υπερρεαλισμό. Θεατρική σκηνή, κινηματογραφικό πλατό και καθημερινότητα γίνονται ένα. Όλα το ίδιο υστερικά και «σκηνοθετημένα», όλα το ίδιο ψεύτικα. Σπρώχνοντας καταστάσεις και συμπεριφορές στα άκρα, ο δαιμόνιος Πολωνός κρύβει πίσω από ένα αιχμηρό, μπαρόκ πρώτο επίπεδο μια ρομαντική ερωτική ιστορία που δονεί την οθόνη. Και να που, παρά τη ’70s υπερβολή και το κακό ντουμπλάζ της ταινίας, ο σπαραγμός των ηρώων, από αυτόν της θλιμμένης Ρόμι Σνάιντερ (Σεζάρ ερμηνείας στην πρώτη χρονιά του θεσμού ) μέχρις εκείνον του ιδιόρρυθμου σινεφίλ Ζακ Ντιτρόν, είναι γνήσια τραγικός και βαθιά ποιητικός.

Όλοι τους είναι κάτοικοι ενός ψεύτικου, κατασκευασμένου σύμπαντος, αυτού της showbiz. εδώ στη φτηνή και «ανήθικη» εκδοχή της, που κάνει την εξάρτησή τους από το «καλλιτεχνικό» όνειρο ακόμη πιο απατηλή κι επώδυνη. Ο Ζουλάφσκι σχολιάζει πολυεπίπεδα τη σχέση αυτού του κόσμου με την πραγματικότητα, φανερώνει την κενότητά του, αλλά τείνει χείρα βοηθείας στους εν συγχύσει αθώους πρωταγωνιστές του, οι οποίοι, προσπαθώντας να αλλάξουν και να ξεφύγουν από αυτόν, βυθίζονται ακόμη περισσότερο στην πλάνη του. Ζουν ένα –θεαματικό– υποκατάστατο ζωής και αναζητούν οτιδήποτε μπορεί να τους εμπνεύσει για να πουν πειστικά «σ’ αγαπώ».

Πηγή: athinorama.gr