«Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΜΟΥ», ΚΡΙΤΙΚΗ

8

Γαλλικής υπερβολής και σεναριακά επαναλαμβανόμενο χρονικό ενός παθιασμένου έρωτα με δυο ζωντανές ερμηνείες, εκ των οποίων η μία, αυτή της Εμανουέλ Μπερκό, κέρδισε το βραβείο του φεστιβάλ Κανών.

Πρώην μοντέλο και σύζυγος του Λικ Μπεσόν, η Μαϊουέν (Λε Μπεσκό ) είναι μια περιστασιακή πλέον ηθοποιός η οποία κάνει πετυχημένη καριέρα ως σεναριογράφος και σκηνοθέτις, βραβευμένη στις Κάνες για το «Poliss» του 2011. Το σενάριο εκείνης της ντοκιμαντερίστικα γυρισμένης αστυνομικής περιπέτειας είχε συνυπογράψει με την επίσης ηθοποιό και σκηνοθέτιδα Εμανουέλ Μπερκό (του φετινού «Με το Κεφάλι Ψηλά» ), την οποία τώρα επιλέγει ως πρωταγωνίστρια ενός ιδωμένου από τη γυναικεία πλευρά ερωτικού δράματος. Μιας ιστορίας που έχει πληγώσει βαθιά την Τονί, δικηγόρο την οποία συναντάμε σε ένα κέντρο αποκατάστασης έπειτα από ένα σοβαρό ατύχημα που είχε κάνοντας σκι.

Με τραύματα τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, εκείνη καλείται να επιστρέψει στην «κανονική ζωή» μέσα από μια επώδυνη διαδικασία, καθώς εκτός από τις επίπονες φυσιοθεραπείες και ασκήσεις, αναπολεί την περιπετειώδη σχέση της με τον Τζόρτζιο –έναν δυναμικό, χιουμορίστα και λάτρη των καταχρήσεων γόη– και αναζητά απαντήσεις. Τι τους έφερε κοντά; Τι τους παρέσυρε σε ένα αυτοκαταστροφικό πάθος; Τι απομάκρυνε τον έναν από τον άλλον και τι μπορεί να τους συμφιλιώσει ξανά; Ίσως η βράβευση της Εμανουέλ Μπερκό στο Φεστιβάλ Κανών (εξ ημισείας με τη Ρούνι Μάρα του «Carol» ) να ήταν υπερβολική –ειδικά απέναντι στις ερμηνείες των Κέιτ Μπλάνσετ («Carol» ), Μαριόν Κοτιγιάρ («Μάκβεθ» ) και Έμιλι Μπλαντ («Sicario» )–, γεγονός είναι όμως ότι η Μαϊουέν έχει γράψει για χάρη της Μπερκό αλλά και του εξωστρεφούς Βενσάν Κασέλ δυο γεμάτους, πλήρεις συναισθηματικών αντιφάσεων ρόλους.

Η χημεία του πρωταγωνιστικού ζεύγους και η ρεαλιστική, πυρετώδης σκηνοθετική ματιά είναι έτσι κι αλλιώς τα γερά ατού αυτού του «Σκηνές Από Ένα Γάμο» αλά γαλλικά. Ενός δυναμικού, μα υπερβολικού (και κατά στιγμές αυτάρεσκου ) ερωτικού δράματος που θέλει να εμβαθύνει ψυχολογικά και να σχολιάσει κοινωνικά, δεν καταφέρνει όμως να γίνει απόλυτα πειστικό. Από ένα σημείο και μετά μάλιστα, όταν η πλοκή αρχίζει να επαναλαμβάνεται κυνηγώντας την ουρά της, νιώθεις πως το δράμα στομώνει και το ανεξέλεγκτο πάθος γίνεται προϊόν «εκμετάλλευσης».

Γαλλία. 2015. Διάρκεια: 128΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILM, SEVEN FILMS.

Πηγή: athinorama.gr