«JACKIE», ΚΡΙΤΙΚΗ

Our Rating

9

Μία εβδομάδα μετά τη δολοφονία του άντρα της, του προέδρου των ΗΠΑ Τζον Κένεντι, η πρώην πρώτη κυρία δίνει μια εξομολογητική συνέντευξη σε έναν δημοσιογράφο και ανακαλεί στη μνήμη της τις τελευταίες χαοτικές ημέρες. Ο σκηνοθέτης του «No» βιογραφεί αντισυμβατικά, «εσωτερικά» και… ύπουλα μια αμφιλεγόμενη διασημότητα αναρωτώμενος πάνω στη φήμη, την εξουσία, την αλήθεια και τη μυθοποιημένη εικόνα της. Βραβείο σεναρίου στη Βενετία και τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ.

Ο Χιλιανός Πάμπλο Λαραΐν, ο κορυφαίος αυτήν τη στιγμή Λατινοαμερικανός σκηνοθέτης, έχει υπογράψει μια σειρά πολιτικών ταινιών άμεσα συνδεδεμένων με την πρόσφατη Ιστορία της χώρας του («Tony Manero», «Post Mortem», «No» ) οι οποίες­, όπως και η βιτριολική απέναντι στην καθολική εκκλησία «Μυστική­ Λέσχη», βασίζονται σε πραγματικά­ γεγονότα. Ακολουθώντας την ίδια τακτική, γύρισε πέρυσι δύο βιογραφικά δράματα, με την ύστερη «Jackie» (βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Βενετίας ) να φτάνει νωρίτερα από τον «Νερούδα» (πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών ) στις ελληνικές αίθουσες. Το τελευταίο φιλμ του Λαραΐν, λοιπόν, είναι και το πρώτο­ του στην αγγλική γλώσσα, κάτι που δεν αλλάζει στο ελάχιστο την αντισυμβατική ματιά με την οποία ο 40χρονος δημιουργός κοιτάζει στα μάτια την ηρωίδα του, ένα από τα διασημότερα pop icons του δημόσιου βίου τον αιώνα που πέρασε.

Θέλοντας να μιλήσει για τη διασημότητα, τη γοητεία και το τίμημα της εξουσίας αλλά και το πόσο πιο φωτογενής είναι ο μύθος από την αλήθεια («Ρrint the legend» ), ο Λαραΐν δεν θα μπορούσε να επιλέξει καλύτερο αφηγηματικό όχημα από την Τζάκι Κένεντι. Έναν χαρακτήρα αγαπητό όσο και αμφιλεγόμενο, λαμπερό μα και τραγικό, τον αστραφτερότερο εκφραστή της εποχής όπου τα πάντα περνούν μέσα από την εικόνα. Μόνο που η «Jackie» δεν είναι η ακαδημαϊκή εξιστόρηση της μεταμόρφωσης της Νεοϋορκέζας καλλονής Ζακλίν Μπουβιέ σε πρώτη κυρία­ των ΗΠΑ και κατόπιν σε Τζάκι Ο. Το περίτεχνο σενάριο του Νόα Οπεγχάιμερ (των sci-fi «Λαβύρινθος» και «Η Τριλογία της Απόκλισης: Αφοσίωση»! ) εστιάζει στη συνέντευξη της Τζάκι Κένεντι σε έναν δημοσιογράφο (ο Θίοντορ Γουάιτ του «Life», χωρίς να κατονομάζεται ) μία εβδομάδα μετά τη δολοφονία του συζύγου της στο Ντάλας στις 22/11/1963.

Μέσα από αυτήν τα πρόσφατα γεγονότα ξετυλίγονται στη μνήμη της πρώην πρώτης κυρίας, η οποία από ατσαλάκωτη προσωποποίηση του αμερικανικού ονείρου μετατράπηκε αίφνης στη διασημότερη χήρα του πλανήτη. Με τη βοήθεια μιας εξαιρετικής, υποψήφιας για Όσκαρ, Νάταλι Πόρτμαν, η οποία τονίζοντας εύστοχα τα δραματικά κομμάτια του ρόλου δίνει βάθος σε έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε να περάσει ως υπερφίαλα ρηχός, ο Λαραΐν αντανακλά στην παγιδευμένη στο μύθο της Τζάκι μια ολόκληρη εποχή και μια ολόκληρη χώρα. Πιστός στο ανθρώπινο στοιχείο και σε ένα πένθος που είναι αυστηρά προσωπικό και την ίδια στιγμή εθνικό, ακόμη και παγκόσμιο, περιγράφει με συμπόνια όσο και σαρκασμό, με καθαρό βλέμμα και χωρίς λαϊκίστικη καταγγελτική διάθεση, έναν πολιτισμό που από την πολιτική μέχρι τις οικογενειακές σχέσεις μετατρέπει τα πάντα σε θέαμα (αριστουργηματική η τηλεοπτική εκπομπή πάνω στον ανακαινισμένο Λευκό Οίκο ). Ακόμη και τον ίδιο το θάνατό του.

ΗΠΑ, Χιλή, Γαλλία. 2016. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Πηγή: athinorama.gr