«Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΙΝΕΛΙΑ», ΚΡΙΤΙΚΗ

Στο Παρίσι του 1964 ο διάσημος ζωγράφος Αλμπέρτο Τζιακομέτι συναντά τον φίλο του Τζέιμς Λορντ, Αμερικανό συγγραφέα, και του προτείνει να σχεδιάσει το πορτρέτο του. Η σύντομη αυτή διαδικασία εξελίσσεται σε μια πολύπαθη εμπειρία ζωής κι ένα εικαστικό αριστούργημα. Ο Τζέφρι Ρας είναι για άλλη μία φορά εξαιρετικός σε ένα βιογραφικό δράμα «εσωτερικού χώρου», από το οποίο λείπουν η δραματική δυναμική και η αφηγηματική συγκέντρωση.

Σπάνιο καλλιτεχνικό (και όχι μόνο) ταλέντο. Ευλογία ή κατάρα; Αν και σχεδόν όλοι θα διαλέξουν την αισιόδοξη εκδοχή, η ζωή και η τέχνη μάς έχουν αποκαλύψει πολλές φορές πως κάθε λαμπρή ιδιοφυΐα έχει και μια ταραγμένη, βαθιά σκοτεινή πλευρά. Η ταινία του γνωστού ηθοποιού Στάνλεϊ Τούτσι, ο οποίος περνάει περιστασιακά πίσω από την κάμερα («Η Μεγάλη Βραδιά», «Οι Τσαρλατάνοι»), αφορά την περίπτωση του Ελβετού ζωγράφου και γλύπτη Αλμπέρτο Τζιακομέτι και τη σχέση του με τον συγγραφέα Τζέιμς Λορντ, όπως την εξιστορεί στο βιβλίο του «A Giacometti portrait». Η ιστορία εξελίσσεται στο Παρίσι του 1964, όπου ο διάσημος ζωγράφος συναντά τον Αμερικανό φίλο του Τζέιμς Λορντ και του προτείνει να σχεδιάσει το πορτρέτο του.

Κολακευμένος, εκείνος δέχεται, αλλά η σύντομη διαδικασία αρχίζει να τραβάει σε μάκρος από πλευράς του Τζιακομέτι, ο οποίος περισπάται από καθετί: τη θλιμμένη και παραμελημένη σύζυγό του, τη μούσα του Καρολίν, μια νεαρή πόρνη ή τις οικονομικές του υποθέσεις. Μια αίσθηση ματαίωσης καταλαμβάνει τον Λορντ, ο οποίος μέσα από έναν κυκεώνα εναλλασσόμενων συναισθημάτων αρχίζει σταδιακά να καταλαβαίνει τον αντιφατικό, αυτοκαταστροφικό και φυσικά ιδιοφυή χαρακτήρα του φίλου του, ο οποίος παλεύει με το ανικανοποίητο (σε κάθε επίπεδο) σε όλη του τη ζωή.

Εξαιρετικός για άλλη μία φορά, ο Τζέφρι Ρας μεταφέρει ένα μεγάλο μέρος αυτής της χαοτικής εσωτερικής πάλης στην οθόνη, τη στιγμή που ο Τούτσι δυσκολεύεται να την υποστηρίξει με μια εξίσου δυνατή δραματική ιστορία κι ενδιαφέροντες περιφερειακούς χαρακτήρες. Αντ’ αυτού, διογκώνει υπέρμετρα μια ισχνή σεναριακή ιδέα και, χωρίς εστιασμένη αφήγηση, καταλήγει και αυτός σε ένα ανολοκλήρωτο, σαφώς λιγότερο εμπνευσμένο από του Τζιακομέτι (βιογραφικό) σινε-πορτρέτο.

Πηγή: athinorama.gr