«Η ΜΟΔΙΣΤΡΑ», ΚΡΙΤΙΚΗ

53

Αναποφάσιστη υφολογικά και υπερβολική στα όρια του γκροτέσκου μαύρη κωμωδία, η οποία θέλει να είναι επιπλέον θρίλερ, σάτιρα και ερωτικό δράμα.

Ανδρόγυνο και δύο από τους χαρακτηριστικότερους εκπροσώπους του δεύτερου, μετα το «Mad Max», αυστραλιανού νέου κύματος, οι Τζόσελιν Μουρχάουζ («Proof», «Τα Χίλια Εκτάρια» ) και Πι Τζέι Χόγκαν («Η Μίριελ Παντρεύεται», «Ο Γάμος του Καλύτερού μου Φίλου» ) συνεργάζονται για να διασκευάσουν κινηματογραφικά ένα σκοτεινό μπεστ σέλερ μυθιστόρημα της συμπατριώτισσάς τους Ρόζαλι Χαμ. Θέλοντας να διερευνήσουν τα ανθρώπινα πάθη του έρωτα, του μίσους και της εκδίκησης, όπως και τις έννοιες της προσωπικής προκατάληψης και της κοινωνικής καχυποψίας, βιβλίο και ταινία μάς μεταφέρουν στην Αυστραλία του ’50, όπου μια μοδάτη, υπερβολικά καλοντυμένη γυναίκα επιστρέφει στο χωριό απ’ όπου εκδιώχτηκε μικρή, κατηγορούμενη για το φόνο ενός αγοριού. Με μια ραπτομηχανή στο χέρι, η Τίλι Ντάνεϊτζ είναι αποφασισμένη να μάθει την αλήθεια, καθώς η ίδια έχει απωθήσει τα μοιραία γεγονότα, και να εκδικηθεί όσους συνωμότησαν εναντίον της.

Μπορεί η ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό (υπάρχουν ουκ ολίγες ευθείες αναφορές στον «Μάκβεθ» ) που επιχειρεί να κρατήσει η Χαμ να είναι πιο εύκολη στο χαρτί. Στη μεγάλη οθόνη, πάντως, αν και όλα ξεκινούν με ένα πολλά υποσχόμενο στιλ, αυτή γρήγορα χάνεται, καθώς το γουέστερν σκηνικό, η μυστηριώδης ατμόσφαιρα και η διακριτική σάτιρα δεν αργούν να δώσουν τη θέση τους πρώτα σε μια ανεξέλεγκτη φάρσα (η σεκάνς του αγώνα ράγκμπι ) και κατόπιν σε ένα παράξενο μείγμα ερωτικής ιστορίας, δράματος εκδίκησης και ψυχολογικού θρίλερ που –διαρκώς παρόντος ενός χοντροκομμένου χιούμορ– δυσκολεύεται να πείσει για τον πραγματικό λόγο κινηματογραφικής ύπαρξής του.

Σικάτη και σπιρτόζα, η Κέιτ Γουίνσλετ ζωντανεύει έναν αρκετά γοητευτικό, αν και ημιτελή ως μοιραία φιγούρα χαρακτήρα, ο οποίος υποστηρίζεται γερά από τους διασκεδαστικότατους Τζούντι Ντέιβις και Χιούγκο Γουίβινγκ. Όλοι και όλα (το σκαμπρόζικο στοιχείο της υψηλής ραπτικής, ο Σαίξπηρ, ο επαρχιακός αυστραλιανός μικρόκοσμος, το σκηνογραφικό στιλιζάρισμα ), όμως, μοιάζουν εδώ περισσότερο να δρουν αυτόνομα και αλληλοσυγκρουόμενα παρά συγκροτημένα και αφηγηματικά προσανατολισμένα, σε ένα σινε-πάτσγουορκ γεμάτο ιδέες, υπερβολές, αστοχίες κι έξυπνες λεπτομέρειες – ο ορισμός της ενδιαφέρουσας αποτυχίας.

Αυστραλία. 2015. Διάρκεια: 118΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILM.

Πηγή: athinorama.gr