«Η ΕΒΙΤΑ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΠΙΑ ΕΔΩ», ΚΡΙΤΙΚΗ

Μια αληθινή ιστορία δίνει αφορμή για μια μπαρόκ, γεμάτη μαύρο χιούμορ πολιτική αναφορά-ποιητικό κοινωνικό ντοκουμέντο για τη σύγχρονη Αργεντινή.

Μια από τις διασημότερες και πλέον παράξενες ιστορίες της σύγχρονης ιστορίας της Λατινικής Αμερικής παραμένει παραδόξως άγνωστη στο δυτικό κοινό, αν και περιέχει άφθονα στοιχεία μυστηρίου και πολιτικού κουτσομπολιού. Αφορά την τύχη της σoρού της Εβίτα Περόν, πρώτης κυρίας της Αργεντινής (1946-52 ) και ειδώλου για το λαό της χώρας, ο οποίος βυθίστηκε σε πρωτοφανές πένθος όταν εκείνη πέθανε στις 26/7/1952, σε ηλικία 33 ετών. Το σώμα της ταριχεύτηκε με σκοπό να εκτεθεί σε ένα ειδικό γιγαντιαίο μνημείο ως η εθνική «Ωραία Κοιμωμένη». Το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1955, όμως, εκδίωξε τον πρόεδρο και σύζυγό της Χουάν Περόν και εξαφάνισε τη σορό της, τα ίχνη της οποίας αγνοούνταν έως το 1971, όταν και βρέθηκε θαμμένη στο Μιλάνο. Μέχρι τότε η τύχη της όλον αυτόν τον καιρό δεν θα επιβεβαιωθεί επίσημα, αποτελώντας θέμα ατέλειωτων εικασιών και θεωριών συνωμοσίας.

Ο Πάμπλο Αγουέρο έχει κι αυτός τη δική του εκδοχή, την οποία σκηνοθετεί όχι ως αποκαλυπτικό ιστορικό ντοκουμέντο, αλλά ως ένα ποιητικό, μπαρόκ και γεμάτο μαύρο χιούμορ πολιτικό σχόλιο πάνω στη σύγχρονη Αργεντινή. Έπειτα από έναν πρόλογο, όπου ένας στρατηγός (ο δικτάτορας Χόρχε Βιντέλα; ) εκφράζει την απέχθειά του για την «πόρνη» της εργατικής τάξης και εικόνες αρχείου μας θυμίζουν τη μετεξέλιξη της Εβίτα σε ιερό pop icon, τρία ενσταντανέ (με ήρωες τον ταριχευτή της σορού, έναν συνταγματάρχη που έχει αναλάβει να τη φυγαδεύσει και τον πραξικοπηματία στρατηγό Πέδρο Αραμπούρου, ο οποίος ανακρίνεται από περονιστές επαναστάτες ) περιγράφουν μια φανταστική περιπλάνηση στα σκοτεινά χρόνια της πρόσφατης αργεντίνικης ιστορίας.

Οι ήρωες και οι καταστάσεις παραπέμπουν στη σχέση της χώρας με τη θρησκεία, την εξουσία και το λαϊκισμό, τα μακράς διάρκειας πλάνα, η ατμοσφαιρική φωτογραφία και η αντισυμβατική αφήγηση εδραιώνουν ένα έντονο σασπένς, ενώ οι φροϊδικές αναφορές εμβαθύνουν στην ψυχολογική διάσταση της μαζικά υστερικής αυτής ειδωλοποίησης. Έτσι, άλλοτε με λίγο προφανή κι άλλοτε με αρκετά ελλειπτικό τρόπο, η sui generis σχέση της λάτιν ψυχοσύνθεσης και πολιτικής γίνεται τελικά λίγο πιο κατανοητή…

Αργεντινή, Ισπανία. 2015. Διάρκεια: 85΄. Διανομή: ROSEBUD.21 / FEELGOOD ENT.

Πηγή: athinorama.gr