«Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΝΑ», ΚΡΙΤΙΚΗ

53

Ανάλαφρο δράμα «δωματίου» με εξαιρετικές ερμηνείες, βιαστικό φινάλε και μια διακριτική αλληγορική ματιά πάνω στις κοινωνικές συμπεριφορές της σύγχρονης Βραζιλίας.

Στη σύγχρονη Βραζιλία, όπου η μεσαία τάξη μπορεί ακόμα να έχει μια υπηρέτρια εσωτερική στο σπίτι, η Βαλ έχει συμπληρώσει 13 χρόνια στην υπηρεσία μιας καλοστεκούμενης οικονομικά οικογένειας. Άτυπο μέλος της πλέον και γυναίκα για όλες τις δουλειές, άφησε πίσω την κόρη της και ήρθε να δουλέψει στο σπίτι ως νταντά του μικρού Φαμπίνιο, εξασφαλίζοντας οικονομικά το δικό της παιδί, το οποίο έχει χρόνια να δει από κοντά. Η τακτοποιημένη ζωή και η οριοθετημένη, αρμονική σχέση της με την οικογένεια του Κάρλος και της Μπάρμπαρα θα ανατραπούν όμως, όταν έρθει να μείνει για λίγο μαζί τους η κόρη της, Τζέσικα, η οποία προετοιμάζεται για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο.

Η ακομπλεξάριστη, στα όρια της άνεσης και του θράσους συμπεριφορά της Τζέσικα θα φέρει τα πάνω κάτω σε ένα μικρόκοσμο τον οποίο η Άννα Μουιλαέρτ σκηνοθετεί… από πάνω προς τα κάτω, τονίζοντας τις ταξικές διαφορές μιας κοινωνίας με συνείδηση που δεν έχει ακόμα προχωρήσει από την αποικιοκρατική εποχή. Έχουμε να κάνουμε με ένα κλειστό κι αγκυλωμένο σύστημα, μας λέει η ταλαντούχα Βραζιλιάνα σκηνοθέτιδα, η οποία φέρνει μια πνοή ζωής στο εσωτερικό του, απελευθερώνοντας με υπολογισμένο κι απόλυτα πειστικό τρόπο τις καταπιεσμένες δυναμικές του. Έτσι, ένα ανάλαφρο δράμα δωματίου και ανθρωπίνων σχέσεων, οι οποίες διαμορφώνονται απρόβλεπτα από σκηνή σε σκηνή, λειτουργεί παράλληλα σαν μια διακριτική παραβολή πάνω στη συναισθηματική και κοινωνική αρχιτεκτονική (η Τζέσικα θέλει να σπουδάσει αρχιτέκτονας ) μιας ολόκληρης χώρας. Το εύκολο, βιαστικό φινάλε ευτυχώς δεν πληγώνει βαθιά αυτή την εξαιρετικά λεπτή και περίτεχνη κινηματογραφική ισορροπία, η οποία οφείλει πολλά και στην καθηλωτική, συγκινητικότατη ερμηνεία της Ρεγκίνα Κάσε ως Μάνα Κουράγιο-Βαλ.

Βραζιλία. 2015. Διάρκεια: 112΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Πηγή: athinorama.gr