«Dawn of the Planet of the Apes»

Ό,τι ξεκίνησε στην «Εξέγερση» κορυφώνεται θεαματικά σε μια σύγκρουση ανθρώπων και ομιλούντων, προηγμένων πιθήκων, που παραβγαίνουν μεταξύ τους στο ποιος θα «ρίξει» ποιον. Ωραία εφέ, προβλέψιμο στόρι.

Στην αρχή του φιλμ, μια σφιχτά μονταρισμένη συρραφή από αγγλόφωνα δελτία ειδήσεων, που εκπέμπονται από διάφορα γεωγραφικά στίγματα της οικουμένης, μας πληροφορεί για όσα ολέθρια έχουν συμβεί στον πλανήτη μέσα σε μια 10ετία. Ο καινοφανής, θανατηφόρος ιός –εμφανίστηκε στο τέλος της πρώτης ταινίας, που το 2011 αναβίωσε με μεγάλο σουξέ τους σινε-πίθηκους του ‘60– έχει ξεκληρίσει την πλειονότητα της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα, ένα γενετικά εξελιγμένο είδος… απελεύθερων χιμπαντζήδων έχει προοδεύσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε συνεννοείται είτε σε μια ιδιότυπη νοηματική γλώσσα, είτε μιλώντας… αγγλικά. Διδάσκει δε στο υπεράνω συνομοταξιών σχολείο των πιθηκοπαίδων, ότι «Κανόνας πρώτος: Πίθηκος δεν σκοτώνει πίθηκο». Και ζει σε μια αρκούντως οργανωμένη αποικία στο δάσος Μιούιρ έξω από το Σαν Φρανσίσκο, υπό τη σοφή αρχηγεία του Σίζαρ (και πάλι), τον οποίον υποδύεται (επίσης και πάλι) ο πολύ καλός Σέρκις.

Η προσπάθεια κάτι συνασπισμένων και στερημένων ανθρώπων (έχουν επιζήσει λόγω γενετικής ανοσίας στον ιό) να επανεργοποιήσουν ένα φράγμα στο δάσος, με σκοπό να ηλεκτροδοτήσουν πιο αειφόρα το τμήμα του Σαν Φρανσίσκο όπου κατοικούν, θα φέρει τα δυο είδη αντιμέτωπα. Και τότε, όπως σε όλα τα σινάφια του κόσμου, ο αιμοχαρής και πανούργος Κόμπα, «υπαρχηγός» του Σίζαρ και βασανισμένος από τους ανθρώπους, καθώς και ο πιθηκοφοβικός και «οπλολάγνος» Ντρέιφους (Όλντμαν), ο άτυπος αρχηγός των ανθρώπων, θα βάλουν το χεράκι τους. Και σε πείσμα του Σίζαρ και του Μάλκολμ (Κλαρκ), του επικεφαλής της αποστολής για το φράγμα, που αμφότεροι πριμοδοτούν την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των δυο νοήμονων ειδών («Trust», «εμπιστοσύνη», λέει και ξαναλέει ο Σίζαρ), θα ξεσπάσει η αιματηρή σύγκρουση. Και θα βγουν οι πίθηκοι, καβάλα στα άτια τους, και θα αρπάξουν τα οπλοπολυβόλα των ανθρώπων και θα γίνει το έλα να δεις στο έρμο το Σαν Φρανσίσκο…

Από την πρώτη σκηνή «του δάσους», όπου πρωτοεμφανίζονται κατά δεκάδες οι ψηφιακές μαϊμούδες της (τρισδιάστατης) υπόθεσης, καλείσαι να συμβιβαστείς με εκείνη την αδιόρατα αφύσικη πατίνα που δίνει η επεξεργασία στην εικόνα (κυρίως στην κίνηση των όντων). Άπαξ και το συνηθίσεις –μαζί με κάποιες προφανείς εξελίξεις του σεναρίου– η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα, καίτοι αυτό που πραγματεύεται καθόλου ευχάριστο δεν είναι. Και σου μένει αυτή η πικρή επίγευση για το ποιόν των νοήμονων πλασμάτων… Όπως έγραψε κι ο κριτικός του Guardian, «πρόκειται για σαιξπηρική τραγωδία, με τον περίπλοκο ιστό συμμαχιών και τα σημαίνοντα θέματα της εκδίκησης, του οίκτου, της πίστης και φυσικά του τι σημαίνει να είσαι “άνθρωπος”. Μόνο που σε αντίθεση με το Σαίξπηρ, ο διάλογος έχει περιοριστεί στο απογυμνωμένο ελάχιστο, λόγω της στοιχειώδους γλώσσας των πρωτευόντων». Τα πρωτεύοντα, εξάλλου, το λέει κι ο τίτλος, είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές. Μαζί με τη «βροχερή», σκοτεινή φωτογραφία του Μάικλ Σέρεζιν. Ίσως γι’ αυτό, οι ανθρώπινοι χαρακτήρες της «Αυγής» –ειδικά της Έλι, της συντρόφου του Μάλκολμ, που υποδύεται η Ράσελ– είναι κάπως αναιμικοί και ανύπαρκτοι…


Πηγή: tospirto.net