«BELL’ ANTONIO», ΚΡΙΤΙΚΗ

Ένα τολμηρό σενάριο του Παζολίνι αποκαλύπτει με τον πιο πικρό τρόπο την ηθική υποκρισία και τα ψυχολογικά αδιέξοδα μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Σκηνοθέτης που επηρεάστηκε άμεσα από το νεορεαλισμό, αλλά προσπάθησε να τον ισορροπήσει με ένα πιο στρωτό και ακαδημαϊκό αφηγηματικό ύφος, ο Μάουρο Μπολονίνι γνώρισε τις καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές του συνεργαζόμενος σεναριακά με τον νεαρό Πιέρ Πάολο Παζολίνι και κατόπιν με τον συγγραφέα Αλμπέρτο Μοράβια. Στην τέταρτη και προτελευταία συνεργασία του με τον δημιουργό του «Ακατόνε» διασκευάζουν ένα μυθιστόρημα του Βιταλιάνο Μπρανκάτι (συν-σεναριογράφος του «Ταξιδιού στην Ιταλία» του Ρομπέρτο­ Ροσελίνι ), στο οποίο ο γοητευτικός Αντόνιο, αντικείμενο του πόθου κάθε θηλυκού, επιστρέφει από τη Ρώμη­ στη γενέτειρά του Κατάνια.

Αν και πολιορκείται από όμορφες γυναίκες, αποφασίζει να παντρευτεί τη νεαρή Μπάρμπαρα, η οποία ανακαλύπτει πως, παρά τη φήμη του, είναι ανίκανος να εκπληρώσει τα… συζυγικά του καθήκοντα. Ένα τολμηρό βιβλίο κι ένα σενάριο αντάξιό του αποκαλύπτουν με τον πιο πικρό τρόπο την ηθική υποκρισία και τα ψυχολογικά αδιέξοδα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ο Μαστρογιάνι είναι ιδανικός στον ρόλο του μελαγχολικού εραστή με το τραυματικό μυστικό, ενώ ο Μπολονίνι δουλεύει υποδειγματικά τα ασφυκτικά, γεμάτα σκιές κάδρα και τις σκηνογραφικές λεπτομέρειες της αρτιότερης ίσως ταινίας του, βραβευμένης με τη Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο.

Πηγή: athinorama.gr