«ΑΛΟΝΖΑΝΦΑΝ», ΚΡΙΤΙΚΗ

Ένας αριστοκράτης ενώνεται με κάποια ομάδα ριζοσπαστών σε μια αποστολή με στόχο την επανάσταση. Μοναδική ερμηνεία από τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, που τη συνοδεύει η αριστουργηματική μουσική του Ένιο Μορικόνε.

Η ελπίδα που φέρνει η επανάσταση ρίχνει έναν αριστοκράτη (Μαρτσέλο Μαστρογιάνι ) στον παράνομο αγώνα με μια ομάδα ριζοσπαστών στην Ιταλία του 19ου αιώνα. Προδότης της τάξης του και αποφασισμένος για αλλαγή, ως χαρακτήρας ο Μαστρογιάνι είναι πρόθυμος να ρισκάρει τα πάντα παρότι νιώθει ότι οι προσπάθειες της ομάδας είναι μάταιες. Οι σύντροφοί του τον πείθουν να τους ακολουθήσει σε μια αποστολή στον Νότο που είναι βέβαιοι ότι θα φέρει την επιθυμητή αλλαγή. Ο Μαστρογιάνι ερμηνεύει σαν βιβλικός ήρωας τον ρόλο, ενσαρκώνει μια τραγική φιγούρα και θυσιάζεται για τα ιδανικά του.

Η σχεδόν θρησκευτική πίστη σε ένα σκοπό, το συναίσθημα που κινητοποιεί από καταβολής κόσμου τους ανθρώπους, μπαίνει στο μικροσκόπιο των Ταβιάνι σε μια εποχή που η ιταλική χερσόνησος ήταν ακόμη διαιρεμένη και οι ιδεολογίες βρίσκονταν σε υβριδικό στάδιο. Ειδικό βάρος δίνεται στην έννοια της προδοσίας, που κυριαρχεί εν προκειμένω στις επαναστατικές προσπάθειες, με τους αγωνιστές να στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου και την αριστουργηματική­ μουσική του Ένιο Μορικόνε όχι μόνο να αναδεικνύει τις ψυχολογικές μεταστροφές των ηρώων, αλλά να οριοθετεί και την εξέλιξη της δράσης.

Πηγή: athinorama.gr